كارگر دومي: نه بابا، هركي همه اينارو بخونه مغزش مي تركه!
كارگر اولي: من كه فكر نكنم خودشونم همشو خونده باشن!
....
من: حرفاي كارگر دومي تاييد مي شود!!!!!!!!
اینارو نوشتم که یادم بمونه همیشه همه چی بالاخره تموم می شه! همین!
آقای دهنمکی واقعاْ تحت تاثیر مناعت طبع ویژه تان در برخورد با اراذل و اوباش قرار گرفتم...
آقای دهنمکی واقعاْ تحت تاثیر رحما بینهم قرار گرفتم...
شوخی جذابی بود! جذاب تر از همه شوخی های لفظی کل فیلم! حتی شوخی های جسورانه(!)ی جگردار(!!!)!
آقای دهنمکی با صعه صدر شما واقعاْ دچار تحول شدم!
دارم فکر می کنم کسی که دیدگاهش نسبت به اراذل و اوباش خیابانی اینقدر ملاطفت آمیزه با دانشجوها چجوری طرف می شه؟! ...
۱۸ تیر؟ بی خیال! مگه همچین روزی هم توی تقویم هست؟!...
طنز کثیفی بود این فیلم لعنتی. حتی تلخ هم نبود. اصلاْ تلخ نبود. فقط کثیف بود. کثیف و بی شرمانه. کمال تبریزی اگر لیلی با من است رو ساخت حتی اگر خیلی چیزاشو قبول نداشتم زننده نبود. توهین نبود. احمق فرض کردن تو نبود. به خاطر خوش ساختی فیلم و بکر بودن سوژه (در اون زمان البته) و طنز قوی (در مقایسه با این طنز سخیف) هم نبود حتی فقط. شاید به خاطر کارگردانی که می تونستی بهش احترام بذاری و حداقل فیلمش رو نماینده تفکراتش و نه یک نمایش مسخره و تهوع آور بدونی. اما اخراجی ها.... دوستی (۳۴-۳۳ ساله) به من گفت من حاضر نیستم اخراجی ها رو ببینم. چون این همون آدم بودم که مردم رو کتک می زد و حالا همون نسل شما دارن می رن براش سوت می زنن. که احمق فرض کرده مردم رو و از این حماقت پول به جیب می زنه. جواب من این بود که حداقل نسل ما اونو مجبور کرد به جای کتک حرف بزنه. اما بعد از دیدن فیلم شرمنده شدم. از همه کسایی (و نسلی) که از دهنمکی (و امثالش) سیلی خوردن (از جمله خودم) شرمنده شدم.
از دیدن این فیلم دیگه چیزی ندارم بگم غیر از اظهار شرمندگی...